2011 geldi. bir süre tarih atarken yıl hanesine 2010 yazıp boşa kağıt harcayacağım. sonra sanki hep 2011'miş gibi yaşanılacak falan filan.

filmlerde sık sık karşılaştığımız bir sürü şey var ya. hani bir yerden sonra artık sıkan. onlar hayatta başımıza geldi mi çok güzel oluyorlar aslında.

üç aylık ayrılığımız sonunda ablam eve dönecek yarın. arada kendisini çok fazla hissettiren o özlem, yarın onu görünce en şiddetli fırtınayı yaratıp geçecek.

bu kaçıncı bilmiyorum ama hastayım. haftasonum daima yatakta, oblomov ve bolca uykuyla geçecek gibime geliyor.

kitap ve fotoğraf

gördüğüm her kitaba açgözlüce saldırmam başta takdir edilesi olabilirdi ama artık sevimsizleşti bence. dilara'dan oblomov'u almam, evde bir sürü okumadığım kitap olması durumlarının yanı sıra bugün kütüphaneden -ve durgun akardı don-u aldım sarp bütün ciltleri bir çırpıda okuduğu için. hala nazım'ı bitirebilmiş değilim işin kötüsü.

hala adam gibi bir makine ayarlayamadım ve artık histerik bir sıkıntıya dönüştü bu durum bende. bu gidişe bir dur demek lazım, baba duy beni!