sen ilacımsın!

tatilin sadece bir haftası geçmiş.

bu cümleyi kendime sık sık tekrarlıyorum ama böyle tatil ne iğrenç şey gibi değil, tatil çok muhteşem gibi de değil. arada kalmışlığımla söyleyip durduğum bir cümle. aslında evde kaldığım anlarda deli gibi sıkılmamla ilgili olabilir.

tam bir yıldır ilaç kullandığımı bilen bilir. geçenlerde son ilacımı içtim, ajandama o günü hatırlamak istermişçesine not düştüm falan. neyse, söylemek istediğim aynı şeyleri tekrar tekrar yaşamak istemediğim.

aslında anlamış olduğunuzu düşünüyorum, biraz duygusalım tam da şu an.

insanın bir konu hakkında, değişen onca şeye rağmen, hiç bir zaman hiç bir şey değişmemiş gibi hissedebilmesi çok saçma değil mi?

(bu da övgü'yle benim nasıl adlandıracağımızı bilemediğimiz ama bir yandan da sevdiğimiz şeyler için kullandığımız "saçma"mızdır.)

karalamalar

"geleceği görme yeteneğimizin olmaması aslında çok muhteşem bir şey. çünkü, asla yapmam dediğimiz şeyleri ileride yapacağımızı görmek fazlasıyla canımızı sıkabilirdi. bilerek ve isteyerek yapacağımız günse zaman akıp giderken geliyor.

geçmişin en karanlıkta bırakmak istediğim şeyiydi. bütün yaşananlarıyla beraber. ama sonra pek çok sebeple her şeyi unutabiliyor insan. unutmasa da umursamıyor eskisi kadar.

gece yatınca ya canım yanarsa dedim. sonra bunu bir daha düşünmemeye karar verdim. hiç düşünmezken her şey daha gerçek oluyor çünkü. yaptığım onlarca saçma sapan şeyde çok düşündüğümü ama gene de olmadığını söyledim kendime; bu kez düşünmeden, sayılabilecek binlerce ama'ya takılmadan yürümeye karar verdim."