kaçış

kadınların bunaldıklarında, yeni başlangıçlara ihtiyaç duyduklarında yaptığı şeyleri az çok herkes bilir. saçlar sorun edilir; kestirilir, boyatılır. kilolar dert edilir ve sanki hep öyle devam edecekmişcesine hemen kilo vermek adına eylemlere başlanır. erkekler bu durumu pek anlamasalar da kabullenirler. çevrelerindeki kadınlar bu hale düşüp duruyordur çünkü. ve ne yaparsak yapalım, o saçlar kesilse de o kilolar verilse de insanın içindekiler bağırıp durduğu sürece değişiklik faydasızdır. ergenlikten beri bunu yaşayan kadınlar da bu çabanın işe yaramazlığını çabuk anlarlar yine de o dürtüyü yenemeyip her seferinde tekrar tekrar düşerler bu saçma sapan ruh haline.

okullar kapandığından beri, ki kapanmasından bir süre önce bile evde kaldığımızı düşünürsek, sıkıldıkça ders çalışıyorum. evet, yapıyorum bunu. lütfen bu hatun manyak falan demeyin ya da söyleyin siz bilirsiniz, ben de kendime durup durup bunu diyorum çünkü. yine de önümüzdeki yıl bir sınavın bizi beklediğini düşününce gayet mantıklı geliyor yaptığım eylem. ya da bu sefer saçlarımı gerçekten uzatabileceğime olan inancımı arttırdığı için güzel buluyorum.

sonum nereye varır, sıkıntı bastıkça kaçıp ders çalışmak beni kaçtıklarımdan daha ne kadar kurtarır bilmiyorum. ama gidebileceği yere kadar gitsin, razıyım.

zamana bir süre mola

bir yerlere sığınmak istiyoruz, bir şeylere mecbur bırakılıyoruz. hala farklı bakıyorum dünyaya, sanki hala midem kolayca ağzıma gelecek gibi. ama geçti işte. sancılıydı. zaman duygusu olmadan; yavaş, çok yavaş ve bir o kadar da kısa sürdü aslında. şimdi gerçekten bazı tercihler yapmış olarak, en bilinçsiz göründüğüm anlarda en bilinçli kararlarımı almış olarak yürüyorum. yaza iyi başlamalıydım ya, sanırım bugün yaza iyi başlamak adına atılmış bir adımdı.

uzun zaman sonra bir ağıt yaktım. bastırılmışlıkların arasından çıkabilmesi için irademde boşluklar oluşmalıydı, yanımda bunu söylemeye çekinmeyeceğim insanlar bulunmalıydı. şartlar böyleydi ve yaşandı. midem boşalana kadar kusmam gerektiği gibi, içim tam olarak boşalana kadar tekrar tekrar yaşayacağım bunu belki. ama her seferinde daha sağlıklı olacağım.

ve sığınmak istiyoruz ya. bu sefer önce kendime koşacağım. hiç tanımadığım derinlerime bakacağım. umuyorum. umuyorum...

bir de sızmamla ve uyanmamla ilintili olarak aklıma bir şarkı çarptı, bir süre işgal edecek orayı sanırım.

feridun düzağaç-"yeniköy"

**yeniköy'de dinlenildiği zaman bambaşka etkiliyor insanı söylemeden geçmeyeyim.

Çok uzun gemiler geçiyor boğazdan
Boğazımda düğümlenir adın
Birazdan güneş batar

Martıların doymak bilmez çığlıkları
İçimde durmak bilmeyen açlık: sen çığlıkları
Kısa sürüyor günler sensiz
Tepede yeşil koruluk korunuyor insandan
Uzaktan kalbim gibi duruyor; korunuyor insandan
Uzaktan bakınca sanki yaşamak güzel
İçime sormam içime sormam, soramam

Yeniköyde evim
Eski köye yeni adet
Bir sevgilim var benim;
Düşlerimden ibaret

ahh kaan!

dün gelen bir mesajda şöyle bir tamlama vardı paylaşmadan edemeyeceğim:

"kızların arasındaki ileri komünikasyon"