zaman kaybı yaşamak?!

çok uzak kaldım. kendimi kuşadasında bulaşık yıkamaya adanmış bir hayatın bir parçası olarak görüyorum. korkuyorum, kaçırdıklarımı yakalayamayacağım diye. bu beni öyle bir yoruyor ki öfkeleniyorum. öfkem dağılıp duvarlara sonra duvarlardan dönüp yine bana çarpıyor.
mesafeler yoruyor derdim. bunu bu kadar durağan bir dönemde hiç yaşamamıştım. ve bu yüzden de normalden de fazla acıtıyor mesafeler, uzak kalınmış zamanın giderek artmasıyla üzerimdeki ağırlık da artıyor. ankara burnumda tütüyor.
hasan ali toptaşa hayranım, cümlelerimin ona benzemesi cezbediyor ama bir yandan da yanlış tabi.
off çok sıkıldım!!!

kısacık bir mola

ilk kez tek başına bir yerlere gidecek olmanın hafifliği ve üzerime bindirdiği yükler...

kısa bir süreliğine olsa da uzaklaşmak...

kendime hep sorduğum gidersem acaba içimdekiler de benimle gelir mi? sorusuna yanıt bulacağımı umuyorum.

deli gibi eğleneceğime eminim. çünkü bunu kafaya koyup gidiyorum. yanımda da bana bu konuda destek olacak sevdiklerim olacak.

bembeyaz gidip kapkara döneceğim sanırım bir de.

kısacası yarın akşam saat 9' dan itibaren ankara' dan uzaklaşmaya başlıyorum. mersin' de geçecek kocaman bir hafta sonrası görüşmek üzere!...

geride kalmak

şu dünyada yaşamış olduğu için, kendisini tanıdığımız ve geride bıraktığı izler için çok şanslıyız...

ve

yaşanan haksız ve kötü her şey için, karadeniz bölgesindeki kanser için mesela... sanırım bütün bunları tanımlayabilecek bir sıfat yok yeryüzünde...