tatil mi, tatil ne arar?

çok geç kalktığım ve sadece oturmakla geçirdiğim bir gün sonunda nasıl bu kadar yıpranmış olabileceğimi düşünüyorum. artık canımı sıkan şeyleri bilinçlice düşünmesem de rüyalarımda gördüklerim kimsenin hayal edemeyeceği cinsten. tutup gündüz gözüyle anlatmadığım o rüyalardır belki can sıkan.
bir de dilaraya gidemeyişim var tabi. gerçekten olması gerektiği gibi olacak bir tatile hazırlanmışken birden önü kesilebiliyor insanın. belki ilk anda ağızdan çıkınca kabullenmesi kolay olacak bir hayır zamanından çok sonra söylenince kabullenilemez oluyor. ve ben bunu ilk kez yaşamadım, muhtemelen son değildi.
bütün bunlara bakarak da tatilin son derece sevimsiz olacağını iyiden iyiye anlıyorum.

bile bile lades

bir yerden sonra hepimiz tahammül sınırlarımızı yitiriyoruz. bu;

• şimdiye kadarki öğrencilik hayatımda üç yıldı.
• aile ile tatilde 5 gündü.
• .....

bu sıralar tahammülsüzlüklerin biriktiği ve yolları tıkamaya çalıştığı yerdeyim. inatçıyım ve direniyorum. böyle yaparak daha mı çok batıyorum, bilmiyorum. bunların hepsini anladığımdaysa muhtemelen artık önemsemiyor olacağım.

bir de özledim. özlediğim; ankara mı, ordaki düzenim mi, yoksa tek başına yürüyebilme özgürlüm mü karar veremiyor sadece özlüyorum.

ne yapmış sana onlar??

uykusuzluk, sivrisinekler ve yüzüme kapanan konuşmalar. ve önemsenmeyen sözcükler. ve günlerce dinlemiş olmama rağmen tek kelimesini bile hatırlayamadığım şarkılar. ve dinlemek için çıldırdığım halde dinleyemediğim şarkılar. ve, ve, ve, ve, ve, ve, ...
tek yapmak istediğim bütün kavgalarımdan soyunup bir kadeh şarabımla bir bankta oturmak. ve bir elimde devamlı yanan bir sigara olması. biri olmalı mı yanımda yoksa olmamalı mı bilmiyorum. sadece sanki her an gidecekmiş ama hiç gitmeyebilirmiş gibi oturmak istiyorum öylece. ben kendimi gitmek ya da kalmak benim elimdeymiş gibi kandırmak istiyorum.