belgelenmemiş bir mutluluk

tatilin son günü ipeğimin gelişiyle şenlendi. başkalarıyla mecbur kalarak yaptığım konuşmalardan sonra en içten konuştuğum, en içten gülüp en içten hüzünlendiğim gündü. aslında sadece 8 saatlik bir zaman dilimiydi. ama dönüp bakınca eğer yaşanmasaydı ankaraya çok kötü dönerdim gibi geliyor.

söylenecek hiç bir şey hissettiklerimi açıklayamayacak ama artık sözcüklere sığınmamıza gerek yok sanırım.

ancaak denizi olan, ait olmadığımız o yerde buluşma başarısını göstermişken beraber bir tane bile resim çekilmeyişimiz beni çok ciddi düşüncelere hapsetmekte. en basitinden o resmi buraya koyabilmeyi çok isterdim.

evim güzel evim!

çok uzun ve genel olarak çok yavaş geçmiş bir zamandan sonra otobüsün izin verdiği ölçüde ankara' yla karşılaşmak muhteşem bir duyguydu. aştiye ayak basmak huzur demekti. eve gelip oradan oraya koşuşturmak mutluluk kaynağıydı.

açıklama: tatil sıkıcı geçmiş bir süreç olsa da yazacak çok fazla şey birikti. onları uzun uzun bir tek yazıya sığdırmaktansa tek tek yazacağım.

zaman kaybı yaşamak?!

çok uzak kaldım. kendimi kuşadasında bulaşık yıkamaya adanmış bir hayatın bir parçası olarak görüyorum. korkuyorum, kaçırdıklarımı yakalayamayacağım diye. bu beni öyle bir yoruyor ki öfkeleniyorum. öfkem dağılıp duvarlara sonra duvarlardan dönüp yine bana çarpıyor.
mesafeler yoruyor derdim. bunu bu kadar durağan bir dönemde hiç yaşamamıştım. ve bu yüzden de normalden de fazla acıtıyor mesafeler, uzak kalınmış zamanın giderek artmasıyla üzerimdeki ağırlık da artıyor. ankara burnumda tütüyor.
hasan ali toptaşa hayranım, cümlelerimin ona benzemesi cezbediyor ama bir yandan da yanlış tabi.
off çok sıkıldım!!!